13 November, 2017

De aftermovie is uit! Het geeft in een kleine 8 minuten een mooi beeld van wat we in Zambia hebben meegemaakt. Op het openingsshot fiets ik door de rook met ondergaande zon de laatste kilometers op de derde fietsdag. Eén van de mooiste herinneringen aan een onvergetelijke reis!

27 August, 2017

Ondanks dat we niet meer hoefde te fietsen ging de wekker op 11 augustus weer om 5 uur 's morgens. Tijd om op safari te gaan! Na de gebruikelijke pap met honing stappen we in de hoge jeeps. Met een prachtige opkomende zon rijden we het National Park binnen en we hebben geluk! Na een overvloed aan impala's, nijlpaarden, zebra's, buffels en enkele krokodillen weten we een luipaard te spotten. Ze is bezig met het wegkauwen van een poot van een impala; lekker smikkelen. Ook komen we nog twee hyena's en een enorme groep gieren tegen die zich vergrijpen aan een dode olifantenkop. Na deze indrukwekkende eerste tocht zitten we in de middag wat onwennig aan het zwembad; het ritme van fietsen, eten en slapen zit er zo in dat we niet zo goed weten wat we met deze vrije tijd aan moeten. Ik gebruik de middag om mijn blog af te schrijven en verhalen terug te halen. 's Avonds staat een tweede safari gepland; alleen de leeuw stond nog op ons bucket lijstje (de neushoorn komt niet meer voor in dit gebied); en we hebben geluk! Een groep vrouwtjes heeft net gegeten en ze liggen rustig uit te buiken in de zon. Ze trekken zich niks aan van de safari jeeps die op enkele meters afstand van ze staan waardoor we het perfecte plaatje kunnen schieten. De avond sluiten we af met een traditioneel Zambiaans gerecht; gegrilde rupsen, gedroogd kleine visjes (soort sardientjes), kool en een stevige bal maizena deeg. Bijzonder om een keer te eten maar voor mij niet voor herhaling vatbaar...Met flink wat wijn en een nachtelijke duik in het zwembad sloten we de avond af.

De volgende ochtend konden we eindelijk uitslapen. Ons vliegtuig vertrok rond 16:00 uur vanuit Mfuwe Airport richting Lusaka. Jurian, de overkoepelende organisator, vertrok al in de ochtend richting Malawi waar hij een nieuwe reis aan het opzetten is. Een ander deel van de groep had een vlucht eerder omdat zij nog zouden doorreizen in Afrika. We bleven met een groep van 24 over en hadden ons eigen privé vliegtuig! Een mooie afsluiter. Frank en ik hadden een lange overstop in Dubai waar de rest een directe aansluiting richting Amsterdam had. We hebben de Burj Khalifa nog bezocht en we hebben het Palmeiland van een afstand gezien. Wat me vooral bijblijft van Dubai zijn de uitgestorven straten en bouwputten, de airco-sluizen, de immens grote shoppingmalls en de ondragelijke hitte. Ik kan me voorstellen dat je je kan vermaken met alle toeristische attracties als het grootste aquarium ter wereld of met een fourwheeldrive door de duinen knallen, maar de stad liet op mij vooral een trieste indruk achter.

Nu twee weken later terugkijkend op de gehele reis is vooral het enorme contrast hetgene wat me het meeste bij is gebleven. Het ontmoeten van al die kinderen waarvan de meeste zonder schoenen rondliepen met t-shirts die van ellende bijna uit elkaar vallen tegenover met een groep blanken in een jeep rondgereden worden in het South Luangwa National Park en Mosi's drinken aan het zwembad. Wat het dragelijk maakte was het eindeloze enthousiasme en de grote glimlach van de kinderen en volwassenen. Het is een enorm gastvrij land waar ik oprecht het gevoel had dat ze het prachtig vonden dat wij voor hen het land doorkruiste op de fiets. Mijn angst dat we als een groep paternalistische blanken werden aangezien bleek ongegrond. Tijdens de evenementen die we hebben bezocht en rondleidingen en presentaties die we hebben gekregen kwamen ze professioneel over en wisten ze waarover ze het hadden. Zowel op overheidsniveau als op lokaal niveau proberen ze op verschillende manieren het verschil te maken om de armoedecyclus te doorbreken. Ze hebben echter nog wel een lange weg te gaan en het blijft een complex probleem. Er enkel voor zorgen dat meisjes hun middelbare school afmaken en niet op minderjarige leeftijd uitgehuwelijkt worden is onvoldoende. Er is te weinig werk voor hoogopgeleiden mensen en het onderwijssysteem is onvoldoende ingericht om vakmensen op te leiden (ze halen zelfs metselaars en loodgieters uit omliggende landen zoals Malawi en Zimbabwe). Dit betekent dat de meisjes die wel hun middelbare school afmaken vaak geen andere optie hebben dan weer terug te keren naar hun dorp. Daarnaast leunt de Zambiaanse economie zwaar op de koper export; zodra de wereldmarkt voor koper inzakt verkeert Zambia direct in een recessie. Maar ik geloof er ook in dat de initiatieven en projecten bijdragen aan een Zambia waar de positie van meisjes langzaam maar gestaag aan het verbeteren is en de levensstandaard van de mensen daarmee op de lange termijn ook verbeterd. Het is in ieder geval een prachtig land om te bezoeken met enorm gastvrije mensen.

Daarmee zit het avontuur erop! Op 8 december had ik me ingeschreven na een informatieavond in Utrecht. Na maanden van trainen en het ophalen van donaties en sponsoring tot een totaalbedrag van bijna € 4500,- was deze reis een prachtige afsluiting. Dank voor iedereen die een bijdrage heeft geleverd; ik kan met volle overtuiging zeggen dat de meisjes in Zambia ontzettend blij zijn met deze steun! Het filmpje van de gehele reis, wat op dit moment door onze cameraman Yoreh in elkaar wordt gezet, houden jullie nog van me tegoed. Deze zal ik hier delen zodra die klaar is.

12 August, 2017

Rond een uur of twee kwamen we aan bij de internationale bushalte in Lusaka na een comfortabele busrit vanuit Livingstone. We werden weer overvallen door taxichauffeurs en wisten na wat onderhandelen voor 300 kwacha (ongeveer 30 euro) twee taxi's te regelen die ons naar het Pioneer Campground wilden brengen. Deze locatie lag toch wat verder uit Lusaka dan we dachten, maar na een rit van zeker drie kwartier grotendeels over moeilijk begaanbare dirt roads kwamen we aan bij de campground. Een luxe camping met internet, warme douches en een bar vol met Mosi bier (het lokale bier uit Zambia). Onze tenten stonden ook al, evenals een enorme berg met mountainbikes.

Onze eerste fietsetappe begon echter pas overmorgen. De rest van deze dag stond in het teken van ontmoeten/ontvangen van de rest van de groep (die rond 4 uur bij de Pioneer aankwamen), tassen uitpakken en biertjes drinken rond het kampvuur. We maakte ook voor het eerst kennis met de heerlijke kookkunsten van de crew van Claire (onze lokale reisleidster) in de avond. Deze crew was 8 man sterk en verzorgde alles om ons heen zodat wij ons enkel bezig hoefden te houden met het fietsen. Tegen 10 uur doken we onze tent in; de volgende dag stonden het kantoor van Plan Zambia en een lokaal project op het programma.

De volgende ochtend, vrijdag 4 augustus, ging de wekker om 0700 uur. In vergelijking met de aankomende dagen was dit uitslapen. De "porridge" (pap) stond al klaar en viel bij mij erg goed, zeker met wat honing erover heen. De eerste stop was bij Plan Internationaal Zambia. Hier worden we met open armen ontvangen en krijgen we een professionele presentatie wat het belang van de strijd tegen kindhuwelijken nog eens op een rijtje zet. Hierna bezoeken we Plan Partner Africa Direction welke een community-huis middenin een achterstandswijk heeft opgezet. Het is bedoeld voor kinderen tussen de 8-25 jaar waar educatie. gezondheid en creativiteit centraal staat. Vooral het enthousiasme van de kinderen is aanstekelijk. Lopend door de wijk wordt je geconfronteerd met armoede, maar desondanks blijft iedereen je met een grote glimlach benaderen en willen ze allemaal high-fiven. Na een rondleiding door het opvangcentrum, enkele indrukwekkende optredens en een tocht door de wijk heen is het tijd om met de grote Mercedes truck weer terug richting het kamp te gaan. Hier aangekomen hebben we tijd om onze fietsen te checken en eventuele meegenomen zadel en pedalen te bevestigen. Op wat kleine problemen met de versnelling na werken de mountainbikes prima. Als avondeten stond er heerlijke witvis op het menu. Na enkele Mosi's duiken we vroeg onze tent in. Morgen de allereerste etappe!

De volgende ochtend zitten we om 6 uur op de fiets. Om tot de hoofdweg te komen hebben we eerst vijf kilometer dirt-road voor ons liggen. Een prachtige zonsopgang begeleid ons. Na een kleine 25 kilometer bereiken we de officiële start georganiseerd door Plan Zambia met diverse hoogwaardigheidsbekleders. Na een potje voetballen met de lokale kinderen daar, enkele toespraken en een hoofd-schouders-knie-en-teen dansje van Frank worden we met officiële start inclusief vlaggen uitgezwaaid. Nu is het echt begonnen!

Een heuvelachtige weg strekt zich voor ons uit. Om de ongeveer 20 kilometer wacht Claire met het busje ons op om water bij te vullen en een kleine snack te eten. Dit is ook het punt waarop we weer hergroeperen en gezamenlijk het volgende stuk trotseren. Na een kilometer of 70 stoppen we bij een prachtige boom langs de weg waar de crew van Claire al de lunch aan het voorbereiden is. Na een goed bord pasta rest de keuze; ga je door voor de bonus kilometers of stap je in de truck richting de overnachtingsplek? Uiteraard fiets ik door met een groot deel van de groep. De uiteindelijke volledige 116 kilometer tot aan de prachtige overnachtingslocatie aan een meertje fietsen we met een groepje van zes uit. Hier zijn de tenten al opgezet en mogen we genieten van de ondergaande zon onder het genot het avondmaal. Voorzieningen zijn minimaal (een emmer met water en een gat in de grond), maar het uitzicht, de stilte en voldoening van de eerste etappe maken dat ruimschoots goed.

De volgende ochtend staan Frank, Rahul en ik extra vroeg op om een opvanghuis voor meisjes te bezoeken. Vorig jaar was dit opvanghuis de overnachtingslocatie geweest en Claire raden aan om een kijkje te gaan nemen. We hadden er echter geen rekening mee gehouden dat om 6 uur 's morgens op een zondag nog niemand daar wakker zou zijn. Na enkele lege klaslokalen gefotografeerd te hebben keerde we weer weer terug naar de campground voor ons ontbijt. Hier was de rest ondertussen ook zijn tentje uitgekropen en stond de vertrouwde pap en scrumbled egg met bruine bonen al klaar. Vandaag stond een korte dirt road etappe op het programma van zo'n 50 kilometer. Perfect om de vermoeide benen van de etappe van gisteren wat rust te geven.

Om 8 uur zaten we op de fiets en na enkele kilometers over het asfalt draaide we van de weg af een zandpad op. Het echte mountainbiken kon beginnen! Na zo'n 20 kilometer bereikte we het dorp Rufunsa met een prachtige katholieke kerk. De zondagsmis was al begonnen en de kerk zat afgeladen vol met dorpelingen. Met veel muziek, dans en mooie kledij was het een feest om bij te zijn. Na de mis werd er zelfs speciaal voor ons opgetreden met een zelfgemaakt drumstel, een elektrische gitaar en bas (aangesloten op een batterij en amplifiers).

Na enkele nummers stapte we weer op onze fiets voor het laatste stuk naar onze eindbestemming van vandaag; het St. Luke's Mission Hospital. Maggie, een Poolse arts, is enkele jaren terug vanuit Londen hier naartoe geëmigreerd om dit kleine ziekenhuis voor op te tuigen tot een ziekenhuis met meerdere gebouwen waaronder een hospice, voedingscentrum en een cultuur en opleidingscentrum voor wezen en kwetsbare kinderen. Het blijft niet te vergelijken met een westers ziekenhuis (zo is er nog altijd geen stromend water of vast elektriciteitsvoorziening) maar het was indrukwekkend om te zien met hoeveel energie en liefde zij dit ziekenhuis draaiend houdt. De patiënten vonden het erg bijzonder dat wij bij ze op bezoek kwamen en het was prachtig om de kinderen met een grote grijns op hun gezicht een hand te geven en ballonnen voor ze op te blazen. Na gedouched te hebben onder de waterpomp, enkele Mosi's gedronken te hebben in de lokale biergarten (in bijzijn van enkele zebra's en impala's) en in de gezamenlijke ruimte van het avondeten van de crew van Claire genoten te hebben doken we ons bed in; een echt bed met matras en dekens! Na drie nachten in een koude tent was dit een welkome afwisseling.

De etappe des doods! Zo werd fietsdag drie geïntroduceerd. Sommige mensen hebben er zelfs slecht van geslapen. We moesten extra vroeg opstaan en de rit begon na enkele kilometers warm fietsen met een van de pittigste klimmetjes die we tegen zouden komen. Ongevaarlijk was de weg ook niet; slecht onderhouden trucks knallen regelmatig met oververhitte remmen de berm in. Achter elkaar in een lint de berg op fietsen was het devies...Het ging gelukkig allemaal goed en de klim viel achteraf ook hartstikke mee. De beloning van een prachtige afdaling richting de lunch maakte het nog mooier. We eindigde het officiële gedeelte van de etappe na 67 kilometer bij een grensdorpje vlakbij Mozambique. Op de markt heb ik nog een prachtige strohoed gekocht van 20 kwacha waar ik na afdingen 50 kwacha voor betaald heb. De brug over de Luangwa rivier daar was onze lunchplek waarna iedereen de keuze had om door te fietsen of de Mercedes truck in te stappen richting de Lodge.

Ongeveer de helft van de groep besloot door te fietsen om het record van de vorige groep (118 kilometer) te verbreken. We waren na een klim tot 1100 meter ondertussen weer afgedaald tot onder de 400 meter boven zeeniveau. Na de lunch over de brug stond ons direct weer een pittige klim te wachten; maar het was het meer dan waard. Een prachtige bochtige weg begeleide ons door het schitterende landschap. Met een klein kop groepje bleven we goed tempo houden en bereikte we rond een uur of vier de 122 kilometer waar Claire met haar busje stond te wachten met water en een snack. We waren ondertussen weer gestegen tot boven de 900 meter en met het record van 118 kilometer verbroken stapte de meeste af. Ik had me echter ingesteld om tot zonsondergang door te fietsen (net als de vorige groep) en had daarom nog behoorlijk wat energie over. Rond half 6 begon het donker te worden dus ik had nog een 1,5 uur over om kilometers te knallen. Na een extra energie-reep stapte ik weer op de fiets met als bijrijders naast me onze motorrijder met Yoreh de cameraman achterop. Met de ondergaande zon achter me, in mijn eentje op een oneindig lange weg in Zambia fietsen, gaf een machtig mooi gevoel. Zeker toen we een kleine bosbrand tegen kwamen aan de rechterkant van de weg voelde het alsof ik in een film terecht was gekomen. Met de buff over mijn mond en neus heen sneed ik op de mountainbike door de rook heen; met prachtige beelden van Yoreh als resultaat. Het busje van Claire had me ondertussen weer ingehaald en op 142 kilometer moest ik afstappen omdat het donker begon te worden. De rest van de groep in het busje ontving me met een warm applaus en ik kreeg zelfs de bolletjestrui van Huub overhandigd als blijk van waardering. De mooiste beloning was echter de gigantische volle maan waar we de eerstvolgende heuvel bijna letterlijk inreden; een prachtige afsluiting van een topdag fietsen.

De nacht brachten we door in Tatiana's Lodge in de buurt van Mawanda; een typische luxe Afrikaanse lodge met losstaande huisjes waar bijna niks het deed. In het zwembad zat geen water, het slot op mijn deur werkte niet en enkel het licht in de badkamer ging aan. Maar wel weer een eigen bed en koud bier! En hoewel uit mijn douche geen water kwam, mocht ik gebruik maken van de douche bij Seth en Linda in het huisje waar wel een lauw straaltje uit kwam. Een verademing na een hele dag op de fiets te hebben gezeten. Na heerlijke gehaktballetjes als avondmaal doken we vroeg ons bed in om uitgerust te zijn voor de tocht naar Petauke de volgende dag.

Op dag vier hadden we een prachtig stuk dirtroad voor ons liggen; dwars door dorpjes heen waar van alle kanten kinderen op je af kwamen rennen terwijl ze "hello, how are?!" riepen. Ook menig ossenkar ingehaald op de fiets terwijl de inzittende je lachend toezwaaien. Door het enorme enthousiasme van de mensen langs de kant van de weg vergat je grotendeels de enorme armoede waar deze mensen in leven. De dorpjes bestaan uit lemen en rieten hutjes met af en toe een stenen huisje er tussen. De kinderen hadden geen schoenen en de kleren die ze aan hadden zaten vol gaten en waren bruin van het zand. Toch herinner ik me vooral de blijdschap en energie, iedereen zwaaide met een grote glimlach terug en ze leken het prachtig te vinden dat wij langs kwamen fietsen; "die gekke Mzungu's op hun fiets". Na een kilometer of 25 dirtroad kwamen we weer op de hoofdweg uit, de T4, en hadden we nog 55 kilometer asfalt met flinke wind tegen voor de boeg tot het plein in Petauke waar onze etappe zou eindigen.

Op het plein in Petauke werden we overvallen door de enorme grote groep kinderen die daar op ons stond te wachten. We waren van te voren ingelicht dat het wat overweldigend zou kunnen zijn en dat was niet voor niks. Iedereen wilde met je high-fiven en je voelde je bijna een soort celebrity. Op het plein had Plan Zambia een evenement georganiseerd met muziek, theater en speeches om de mensen daar voor te lichten over de schade die kindhuwelijken aanrichten en het belang van onderwijs. Wij mochten het evenement bijwonen en werden hartelijk welkom geheten. We hebben ook nog een korte toespraak gehouden over waarom wij helemaal vanuit Nederland dwars door Zambia aan het fietsen waren. Het was mooi om te zien hoe Plan Zambia op deze manier alle lagen van de samenleving probeert te beïnvloeden, van samenwerkingsverbanden aangaan op regeringsniveau tot aan lokale artiesten op pleinen laten optreden met de boodschap dat naar school gaan belangrijk is. Na de show stapten we de Mercedes truck in om het laatste stuk naar het Mphangwe Motel in Katete te overbruggen.

Het Mphangwe Motel werd vroeger vanuit de regering gesubsidieerd om ambtenaren en gasten in te ontvangen. Met de opkomst van luxere alternatieven in de buurt stopte de subsidie en raakte het Mphangwe Motel zijn glans kwijt. Het voldoet nog steeds prima om een nacht te verblijven en bijkomend voordeel is dat een Mosi hier maar 7,5 kwacha kost (omgerekend zo'n 75 eurocent) en een Coca Cola maar 4 kwacha! Goedkoper zijn we ze niet tegen gekomen. De kamers worden echter niet tot nauwelijks meer onderhouden; zo had ons bad geen douchekop waardoor je alsnog jezelf moest wassen uit een emmer (wel met warm water overigens!). Na een lekkere avondmaaltijd en een kwartiertje meegekeken te hebben met de supercup finale (Real Madrid tegen Manchester United) was het weer bedtijd.

De ene laatste etappe alweer! Vandaag zouden we na een kleine 104 kilometer fietsen eindigen bij Mama Rulas in de buurt van Chipata gerund door een Zuid-Afrikaans koppel. Het eerste gedeelte was een fenomenaal stuk dirt-road waar we goed snelheid konden maken en flink wat air pakte met enkele jumps. Het overgrote gedeelte van de weg kwamen we geen mensen tegen, maar soms doorkruiste we een klein dorpje waar we, net als de dagen ervoor, werden toegejuicht door de lokale bewoners.

Aan het einde van de ochtend was het tijd om de sponsorkinderen te ontmoeten. We werden ontvangen met een prachtig stuk theater, een lokale dans en een toespraak. Een kwart van het geld wat we hebben opgehaald wordt geïnvesteerd om de levensstandaard in dorpen te verhogen (e.g. het aanleggen van waterputten, het beschikbaar stellen van fietsen, voorlichting/educatie, etc.). Ik heb bewust gekozen om geen sponsorkind te nemen omdat ik het niet prettig vindt dat een kind wordt gebruikt als het gezicht van zo een community. Mijn angst was dat hiermee een onderscheid wordt gemaakt tussen kinderen in een dorp omdat niet iedereen sponsorkind kan zijn. Plan Nederland verzekerd dat hier heel delicaat en voorzichtig mee omgegaan wordt. Feit blijft dat bij aankomst in het dorp een rij kinderen stond opgelijnd met naambordjes van fietsers uit onze groep. Naast die rij kinderen stond een enorme groep kinderen toe te kijken terwijl ze vermaakt werden door dezelfde lokale artiest als in Petauke de dag ervoor. Ondanks deze afleiding zagen ze dat de sponsorkinderen enkele meters verderop overladen werden met kadootjes. Het blijft uiteraard dubbel; het is een mooie manier om in gesprek te komen met kinderen en hun ouder(s), maar het levert vaak ook een ongemakkelijke situatie op voor zowel het kind, als de ouder(s) als de groep die toekijkt. Wat mij betreft organiseren we een groot feest voor de gehele community en nemen we kadootjes mee voor iedereen in plaats van met een selectie aan sponsorkinderen samen te zitten. We sloten het bezoek aan het dorp af met een presentatie van lokale vrijwilligers die uitlegde wat ze aan voorlichting doen in het dorp. Dit was zelfs inclusief demonstratie hoe een condoom werkt met bijbehorende houten piemel...

Na uitgezwaaid te zijn door het dorp stond ons nog een klein stuk dirt road te wachten voordat we de resterende kilometers asfalt soldaat konden maken. Hoe prachtig het eerste stuk dirt road was geweest, zoveel moeite had ik met het tweede stuk. Ik had ondertussen enorme last gekregen van mijn rug (dit zeurde al enkele dagen), in combinatie met veel mul zand en hobbels was het even doorbijten. Gelukkig had ik hier op het asfalt een stuk minder last van en met wat pijnstillers en verzachtende crème kon ik prima doortrappen. En trappen hebben we gedaan...het laatste stukken trokken Frank en ik vol door met een gemiddelde van tegen de 40 kilometer per uur. Aangekomen bij Mama Rulas konden we genieten van een warme douche en hebben we de avond afgesloten met wat Mosi's rond het kampvuur.

De volgende ochtend kropen we ons tentje weer vroeg uit; de laatste en tevens de officieel langste etappe naar Mfuwe stond voor de boeg. Het grootste gedeelte van de weg liep licht naar beneden waardoor het comfortabel fietsen was. Er zat één flinke klim in met als beloning een prachtig uitzicht en een heerlijke afdaling waar we de 70 kilometer per uur aantikte. Langs de kant werden we nog steeds enthousiast toegezwaaid door vele kinderen, wel merkte we dat we dichter in de buurt kwamen van toeristisch gebied doordat er steeds vaker om "money" werd gevraagd en sommige kinderen ook wat brutaler werden. De gezamenlijke finish was op de brug over de Luangwa rivier voor het South Luangwa National park. De nijlpaarden en krokodillen dreven onder ons in de rivier en de roze champagne vloeide rijkelijk. We hadden het gehaald! Op de mountainbike van Lusaka naar Mfuwe in 6 dagen dwars door het rurale oosten van Zambia heen.

Na de groepsfoto's en felicitaties stapte we op de fiets voor de laatste paar honderd meter naar Croc Valley, onze overnachtingslocatie voor de laatste twee nachten. Enkele olifanten met jonge kalfjes blokkeerde echter de weg. Wat een machtige beesten om te zien. Aangezien ze met jongen behoorlijk agressief kunnen zijn was het onverantwoord om door te fietsen; safari jeeps hebben ons uiteindelijk bij de tenten afgezet. Met uitzicht over de Luangwa rivier, een vertrouwde Mosi in de hand, een verrekijker om de nek en een ondergaande zon de perfecte afsluiting van 6 dagen fietsen door een heel bijzonder land. In totaal heb ik 616 kilometer gefietst en 5544 hoogtemeters gemaakt. Mijn topsnelheid was 69,8 km/u en gemiddeld over alle etappes heen 20,5 km/u. Nu even een moment van rust en bezinning voordat we weer terugvliegen naar Nederland.

4 August, 2017

Zaterdag 29 juli was het dan eindelijk zo over. Om 21:50 uur vertrok mijn vlucht naar Lusaka. Franske ging mee naar Schiphol om me uit te zwaaien. Ik was al zenuwachtig of we de vlucht gingen halen in verband met mogelijke rijen, maar franske overtuigde me om toch nog samen een pizza te eten op Schiphol. Het moment dat we de pizza kregen ontving ik echter een appje dat de rijen enorm waren. We hebben nog nooit zo snel een pizza opgegeten...Gelukkig konden we inritsen bij Seth, Linda en Frank die al in de rij stonden. Zij hadden dezelfde vlucht (Seth en Linda zouden overigens via Brussel vliegen, maar die was overboekt. Ze kregen een gratis vlucht en vouchers als goedmakertje). Mijn zusje kwam als verrassing ook nog even langs van wie ik een lucky-charm en een lieve kaart heb gekregen. Na het inchecken van de bagage, het overleven van de douane en twee biertjes vlogen we rond 22:20 uur met een kleine vertraging in de Airbus A380 naar Dubai.

De eerste vlucht was een relaxe maar lange vlucht die de nacht doorsneed. Een tussenstop van ongeveer 2 uur (en één van de duurste espresso's ooit gedronken) later zaten we in het vliegtuig naar Lusaka. Voor mijn gevoel waren we er al bijna, maar via Dubai naar Lusaka blijkt toch behoorlijk om te zijn. Een dikke 6 uur later kwamen we aan op Lusaka Airport. Een klein vliegveld met een beperkt aantal balies om visums te checken en te verstrekken. We hadden geluk dat we in een korte rij werden geplaatst die eigenlijk niet bedoeld was voor toeristen. Toch duurde het nog zeker een uur voordat we langs de douane waren. Maar we waren binnen! Na de eerste onderhandelingen voor een taxi richting het busstation kregen we een eerste beeld van dit bijzondere land. Veel mensen lopend langs de weg, onafgemaakte huizen en rood zand. Dat waren de voornaamste dingen die we zagen.

Aangekomen bij het internationale busstation om de bus naar Livingstone te nemen werden we overvallen door mensen die ons wilden helpen. Aan alle kanten werden ons bustickets, taxi's, eten, drinken en andere dingen aangeboden. We wisten echter welke bus we moesten hebben (via het internet werd de Mazhandu Family Bus Company aangeraden), maar we kwamen er al snel achter dat deze na 13:00 uur niet meer reed. We begrepen dat sinds 4 maanden geen enkele bus na 21:00 uur de weg op mocht wegens de veiligheid. Dit betekende dat we een nacht in Lusaka moesten blijven om de volgende ochtend de bus te nemen. Onze aardige taxichauffeur wist een hostel wat op enkele kilometers afstand lag. Er waren nog een paar bedden vrij en de sfeer was daar erg relax. Ze hadden een pooltafel, zwembad en goedkoop bier (10 kwacha ; ongeveer 1 euro per biertje).

Na een goede nacht slaap en een English Breakfast voor 40 kwacha zaten we om 9 uur dan toch in de bus richting Livingstone. De rit was erg comfortabel, op enkele grote gaten in de weg na. Rond een uur of vijf kwamen we aan in Livingstone, een toeristendorp maar qua bebouwing dezelfde "wild-west" stijl als we hadden gezien in de buitenwijken van Lusaka. Bij de bushalte werden we weer overvallen door mensen die ons een taxi aan wilden bieden. Mijn backpack zat al bij iemand anders op de rug op weg naar een auto. Uiteindelijk bleken onze backpacks toch in één taxi te passen en hielp dezelfde man met het inladen in iemand anders zijn taxi. Ze zijn opdringerig maar blijven altijd aardig en behulpzaam. We verbleven in Jollyboys backpackers hostel. Een heel relaxe plek met zwembad en lounge-area. We hadden een twee persoons huisje/hutje met een rieten dak en gaas als ramen. Na een aantal Mosi's en Rahul, Tessa en Esther te hebben ontmoeten zijn we het bed in gedoken.

De volgende ochtend, dinsdag 2 augustus, stond de helikoptervlucht op het programma. Het verjaardagscadeau van de vriendengroep uit Roermond. Deze vlucht bleek echter vanuit Zimbabwe te vertrekken...Aangezien we een one-entry visum voor Zambia hadden gekocht moesten we aan de grens met Zimbabwe een nieuw visum kopen a $ 50,- plus een extra taxirit. Maar het was een bijzondere ervaring om zo de grens over te steken en een stuk niemandsland te doorkruisen. De helikoptervlucht zelf was fenomenaal, we hebben meerdere rondjes over de Victoria Falls gevlogen wat prachtige plaatjes opleverde. De gehele Victoria Falls zijn gigantisch breed en het water komt weer samen in een grote cliff. Na de vlucht hebben we een wandelroute gedaan aan de Zimbabwe kant langs de falls om ze van een ander perspectief te zien. Dit was ook een prachtige route met meerdere uitkijkpunten waar je de enorme kracht van het water goed kan zien. Het was ook meteen duidelijk dat we in het toeristengebied zaten met Nederlandse prijzen voor het eten en drinken en alleen maar blanke gasten.

Na de tocht zijn we teruggelopen naar de grens met Zambia en de wereldberoemde Victoria Falls Bridge te voet overgestoken. Hier is ook een van de bekendste bungeejump spots ter wereld en ik had in mijn hoofd zitten om van de brug af te gaan springen. Bij de brug aangekomen sloeg de twijfel echter toe, 111 meter is wel erg hoog en de hoogtevrees begon het te winnen van de drang om te springen. Frank, Seth en Linda probeerde voorzichtig op me in te praten (Rahul, Esther en Tessa waren op safari gegaan aangezien ze een dag eerder waren aangekomen en de Victoria Falls al vanaf de Zambia kant hadden gezien) en na zeker 20 minuten naar beneden de afgrond in te hebben gestaard zette ik de knop om: "fuck it, ik ga springen". Aan de overkant van de brug kan je je bungeejump ticket kopen en wordt je gewogen. Ik was nummer 14 van de dag, woog met kleren 82 kilo en heb Amerikaanse schoenmaat 11. Dirt schreven ze, na de creditcard betaling, met watervast stift op m'n arm waarna ik mocht teruglopen naar het midden van de brug. Hier kreeg ik een harnas om voor het geval ik los schoot bij mijn voeten. Met het harnas om mocht ik onder de railing door het platform op en kreeg ik rondom beide benen twee dikke handdoeken gewikkeld. Deze werden samen gestrapped met een rode band waaromheen tussen mijn benen het elastiek werd bevestigd. Hier werd met volle kracht aan getrokken om de handdoeken zo strak mogelijk vast te zetten. Het voelde strak genoeg om erop te vertrouwen dat ze niet van mijn benen af zouden glijden tijdens de sprong. Ondertussen was ik volledig gefocust op mezelf om me niet gek te denken. Na het vast strappen mocht ik opstaan en naar de rand schuifelen. Toen ging het allemaal heel snel. Ik had een Go-Pro in mijn hand gekregen, instructies gekregen dat ik mijn handen horizontaal gestrekt moest houden en zover mogelijk moest springen voor een soepele sprong. De twee gasten links en rechts van me zeiden "chin-up", ik draaide mijn hoofd omhoog, ze telde af, 5, 4, 3, 2, 1, GO! Verstand op nul en volle bak afzetten. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf en toen ik langzaam afremde en weer omhoog werd getrokken door het elastiek suisde de adrenaline door mijn lichaam. Wat een enorm kick! Langzaam werd het op-en-neer bouncen minder en zag ik een gast aan een touw naar beneden afzakken om me omhoog te takelen. Ik werd vast gegespt en voelde mijn hoofd bonken door de druk. Ik werd over de reling heen gehesen op een loopbrug onder het hoofddek van de brug en langzaam drong het tot me door dat ik echt had gesprongen...Ik werd gezekerd en mocht terug lopen onder het hoofddek door naar boven naar het midden van de brug. Frank had gefilmd van de zijkant en ik heb enkele foto's gekocht voor een shot waarbij ik vrij in de lucht hang. Na een biertje om de kick rustig te laten zakken liepen we naar de grens met Zambia om een taxi terug te nemen naar ons hostel. Ik heb gewoon gesprongen! Bizar als ik nu zo aan terugdenk...

Terug bij het hostel en na een koude douche gingen we met z'n zevenen op pad richting restaurant Olga. De avond ervoor zat dit restaurant vol maar dit keer hadden we van te voren gebeld. De reservering was echter niet doorgekomen om een of andere reden dus we begonnen met een drankje aan de bar. De tent stond bekend om zijn pizza's, en na de traditionele foodplates met krokodillenvlees van de avond ervoor hadden de meeste wel zin in een Italiaanse pizza. Deze smaakte heerlijk en na een potje ping-pong terug bij het Hostel (eenvoudig gewonnen van Rahul) doken we ons bed in voor de volgende dag; op het programma stond raften over de Zambezi rivier. Als je dan toch bezig bent, dan ook maar meteen goed, je bent er tenslotte toch...

Om 08:00 uur werden we opgepikt bij het hostel. Robert, een van de kanoërs die mee peddelde om ons uit het water op te pikken als we uit de raft kiepten, zal al in het busje. Hij is een Ier die dit al vaker had gedaan en nu toevallig weer een weekje in Livingstone was. Na een briefing en betaling in het toeristenresort aan de Zambezi rivier konden we met wetsuit, helm en reddingsvest op weg naar het startpunt van de tocht; the boiling pot. Een punt uitkijkend op de Victoria Falls Bridge waar je alleen kan komen na een behoorlijke afdaling de cliff in. Rechts van ons stortte de watervallen naar beneden. In totaal hadden we tien rapids (versnelling met kolkend water...) waarvan één zo heftig dat die commercieel niet bevaren mag worden. Maar al bij de eerste poging om over rapid één te komen viel ik uit de boot. Ik dacht dat het redelijk comfortabel zou zijn in het water, maar werd meteen geconfronteerd met de enorme kracht van het water. Met alle macht in de boot blijven zitten was het devies...Bij de tweede poging kiepte de gehele raft echter om en gingen we allemaal volle bak kopje onder. Door de sweel werd ik wel vijf keer terug onder water getrokken. Met een enorme bak water in de longen was het lastig om rustig te blijven en erop te vertrouwen dat het reddingsvest je uiteindelijk weer boven water bracht. Ik kwam weer boven dicht in de buurt van de raft welke op de kop lag. Onze guide stond er al bovenop en naast me zag ik Rahul in complete paniek. De boot werd omgedraaid en ik kon me afzetten zodat ik er niet onder belandde. Rahul kreeg de boot echter vol bovenop zich en tegen de tijd dat hij zichzelf er onderuit had gemanoevreerd liep het schuim uit zijn mond. Na zelf het raft ingetrokken te zijn kreeg ik met veel moeite Rahul de boot ingetrokken die riep dat hij echt niet meer kon. Er zat totaal geen energie meer in zijn lichaam. En dit was pas rapid één. Meerdere boten sloegen om, het was één groot slagveld. De kano's peddelde af en aan om iedereen op te pikken; Rahul was weer iets rustiger geworden en na een haf uur zat iedereen weer in z'n eigen raft. Op naar rapid twee...

Deze rapids waren pas drie dagen open omdat ze daarvoor nog te heftig waren. Tel daarbij op dat deze rafttocht wereldwijd bekend staat als een van de heftigste tochten, en we hadden de perfecte dag uitgekozen. Twee Amerikanen die al over heel de wereld hadden geraft zaten na rapid vijf bijna huilend in de boot...Wij hadden geluk, of misschien kwam het door onze skills, maar we zijn na de eerste rapid niet meer omgeslagen. Wel zijn er nog enkele mensen uit de boot gevallen. De mooiste was opnieuw Rahul waarbij we de keuze hadden tussen de linkse makkelijke kant of de rechtse moeilijke kant (50/50 kans om om te slaan). Alleen Rahul wilde links, dus we namen de rechterkant waarbij Rahul riep dat hij er "one-for-the-team" nam. Uiteraard viel hij als enige uit de boot...Het was achteraf een super vette ervaring. Waar ik voorin de boot zat en enorme muren van water op me af zag komen. Het continue gevaar om om te slaan of uit de boot te vallen maakte het tijdens de tocht echter minder prettig...Ik denk dat dit voorlopig mijn laatste rafttocht is geweest. In Nieuw Zeeland in een raft van een waterval van 7 meter gedropt en een bijna dood ervaring op de Zambezi is wel even genoeg.

We hebben Livingstone afgesloten met een "romantische booze cruise" met onbeperkte drank (inclusief mixjes)...Met mooie gesprekken met locals en flink aangeschoten terug in het hostel als resultaat. De volgende ochtend hadden we om 5:30 uur de bus terug naar Lusaka; het fiets avontuur gaat beginnen!

26 Juli, 2017

Nog een paar nachtjes slapen en dan is het zover! Als het goed is ben ik er helemaal klaar voor. Ik ben net terug van mijn laatste vertrouwde rondje trainen bij Zeist. Hoewel ik van te voren had verwacht meer kilometers te maken, heb ik in totaal sinds ik ben begonnen met trainen begin dit jaar toch zo een kleine 1100 kilometer gefietst. Twee weekenden terug heb ik in ieder geval met redelijk gemak twee keer 100 kilometer afgelegd in een weekend (zie de foto's hieronder). Afgezien van een klein beetje spierpijn heb ik nergens last van gehad. Dus dat was hopelijk een goede generale voor het echte werk in Zambia :-) Ik heb overigens ondertussen ook een kleine medicijnkast aan spullen ingeslagen: vaseline, deet, malariapillen, paracetamol, diarreeremmers, ORS, vitaminepillen, magnesium tabletten, isostar tabletten, etc. Dus mocht het op eigen kracht niet lukken dan kan ik hier in ieder geval nog op terug vallen...

Hierboven een overzicht van de reis. Ik vlieg aanstaande zaterdag in de avond via Dubai richting Zambia om daar de uitdaging aan te gaan om in 6 dagen tijd 600 kilometer te mountainbiken! We landen op het vliegveld van Lusaka en zullen eerst de Victoria Falls bij Livingstone bezoeken in het zuiden van Zambia. Hier wacht ook een helikoptervlucht boven de watervallen die ik voor mijn verjaardag heb ik gekregen! Op 3 augustus reizen we terug naar Lusaka en bezoeken we het kantoor van Plan Zambia. Op 5 augustus is het dan echt tijd om op de mountainbike te stappen voor de eerste etappe van 114 kilometer. We fietsen richting het oosten langs verschillende dorpjes om uiteindelijk bij het South Luangwa National Park te eindigen met een laatste etappe van 127 kilometer. Hier verblijven we nog 1,5 dag om bij te komen en te genieten van (naar wat schijnt) een van de mooiste national parks in Afrika, waarna we terugvliegen naar Nederland via Lusaka. Er is in Zambia zelf waarschijnlijk (bijna) geen bereik, dus ik kan deze blog helaas niet updaten tijdens de reis zelf. Wil je ons echter wel volgen; kijk dan op deze blog die we gezamenlijk gaan bijhouden.

met de laatste donaties staat de voorlopige eindstand staat op bijna € 4500,- Een enorm bedrag! Zonder jullie hulp, steun en donaties was dit niet mogelijk geweest, waarvoor nogmaals dank! Nu is het moment daar om zelf kennis te gaan maken met Zambia en met eigen ogen te zien hoe Plan met verschillende projecten en initiatieven de positie en het toekomstperspectief van meisjes daar probeert te verbeteren. Uiteraard horen jullie van mij hoe ik dit heb ervaren; tot over een kleine 3 weken!

3 Juli, 2017

Ik ga naar Zambia! Vorig weekend was het Dance for Zambia feestje wat bijna € 400,- heeft opgeleverd. Met dank aan de Anitaas, Heftone, Unitas en alle gasten! Het was een topfeestje welke ervoor heeft gezorgd dat de € 4000,- barrière is doorbroken. Plan Nederland heeft dit als het minimale bedrag neergezet wat je op moet ophalen om mee te mogen gaan. De teller staat nu op maar liefst € 4260,- voor de meisjes in Zambia! Een ongelofelijk bedrag waar ik ontzettend blij en trots op ben. Doneren mag overigens nog steeds!

Mooi om te delen is dat het ook duidelijk is geworden waar het geld dit jaar naar toe gaat. Het doel is om twee slaapzalen 'dormitories' voor meisjes op twee locaties in Chadiza en Petauke te bouwen, op te zetten en te beheren. De slaapzalen bieden accommodatie aan meisjes tijdens schooldagen. De afstand tot de scholen is namelijk vaak groot en daarom simpelweg niet toegankelijk. Door deze grote afstanden wel af te leggen is de kans op misbruik onderweg naar school zeer groot. Daarnaast is er, wanneer er gekozen wordt voor verblijf in de regio van de school, vaak sprake van misbruik door huisbazen. Door deze barrières of uit angst voor misbruik stoppen meisjes vaak vroegtijdig met school. De 'dormitories' bieden een veilige plek voor de meisjes zodat deze wel naar school kunnen blijven gaan. Hiermee wordt ook het aantal kindhuwelijken en tienerzwangerschappen teruggedrongen. Daarnaast komt er een bewustwordingscampagnes die ervoor zorgt dat ook de ouders en gemeenschappen het belang van onderwijs voor meisjes begrijpen en de impact hiervan op hun toekomst. Ten derde wordt de samenwerking met de overheid 'Ministry of Education' gezocht om de duurzaamheid van te dormitories te waarborgen. Een prachtig doel om voor te gaan fietsen!

Het sponsorbedrag bij elkaar verzamelen was pas stap één. Stap twee is de uitdaging aan te gaan om in 6 dagen 600 kilometer te mountainbiken in Zambia en met eigen ogen te zien wat de impact is van de projecten van Plan in het Oosten van Zambia. Daar moet wel nog wat voor getraind worden de komende weken. Naast de derde en laatste gezamenlijke fietstraining via Plan Nederland (zie foto's hieronder; de avond daarvoor had ik een vrijgezellenfeestje dus het was erg vroeg zoals je kan zien...) was het de afgelopen weken wat te zuinig wat betreft het aantal trainingskilometers. Maar aankomend weekend ben ik van plan in twee dagen 200 kilometer te gaan fietsen. Dit wordt de eerste grote test om te kijken of ik er klaar voor ben. Ben benieuwd hoe ik het ervan af ga brengen.

Daarnaast moet ik aan de slag gaan met de laatste voorbereidingen voor de reis. Alle grote voorbereidingen zijn achter de rug (vliegticket, vaccinaties), maar kleinere zaken moeten nog geregeld worden. Zo kan de temperatuur in Zambia deze tijd van het jaar dalen van een graad of 30 overdag tot 5 graden tijdens de nacht. We slapen in tentjes dus een slaapzak aanschaffen die hier tegen bestand is is geen overbodige luxe. Ook moet ik de pot vaseline niet vergeten...

Maar het mooiste nieuws is het prachtige bedrag! Nogmaals ontzettend bedankt aan iedereen die een bijdrage heeft geleverd! Ik hou jullie op de hoogte van de verdere voorbereiding en uiteraard de reis zelf.

5 Juni, 2017

Het gaat hard! Nog een kleine 2 maanden en dan zit ik in het vliegtuig naar Zambia. Ik probeer het aantal trainingskilometers op te schroeven. Vorige week samen met twee teamgenoten Rowan en Ties naar Zuid-Limburg gegaan om daar flink wat hoogtemeters te maken (bijna 1500 meter in totaal). Het landschap was prachtig (zie foto's hieronder) en op sommige stukken absurd steil. Tijdens de run ook het record verbroken aan lekke banden, maarliefst vier stuks! Twee keer voor Rowan en twee keer voor Ties. Beide hebben tubeless banden die zogenaamd niet kapot te krijgen zijn...Ik blijf lekker bij mijn "amateur" binnen-buiten-banden-combinatie want die hebben nergens last van gehad :-) Daarnaast ook een aantal keer het rondje bij Zeist gedaan, maar die wordt met dit droge weer steeds lastiger door al het mulle zand. Vandaag een aantal keer hard gevallen; mul zand in de bochten in combinatie met klikpedalen...ik moet er nog even aan wennen.

Belangrijker nieuws is dat ik dit weekend het bedrag overhandigd heb gekregen wat is opgehaald met de emballage actie bij de Albert Heijn aan de Godsweersingel in Roermond. Dit heeft het bizare bedrag van € 462,75 opgeleverd! Met dank aan alle bezoekers van de Albert Heijn voor het doneren van hun emballage bon. Hiermee heb ik nog een kleine € 300,- te gaan. De voorbereidingen voor het feest lopen daarnaast ook door! De kaartjesverkoop komt steeds beter op gang, hopelijk kunnen we tijdens het feest gezamenlijk de magische grens van € 4000,- doorbreken. Ik heb er in ieder geval heel veel zin in!

14 Mei, 2017

De € 3000,- barrière is verbroken! Grotendeels dankzij al jullie gulle donaties en de succesvolle verkoop van de hamburger tijdens Koningsdag. Nog een kleine € 1000,- te gaan om de magische grens te halen. Daarnaast heb ik de afgelopen twee weken weer een paar mooie stukken gefietst (zie ook de foto's), waaronder vandaag op en neer naar Barneveld waar we een hockey wedstrijd moesten spelen. Het vliegticket naar Lusaka heb ik afgelopen week ook gekocht, dus er is geen weg meer terug. Ik ga echt naar Zambia!

Maar waar wordt het geld nu precies voor gebruikt? Het korte filmpje hierboven van Viceland geeft een goed beeld van waar veel meisjes in Zambia mee geconfronteerd worden. Plan Nederland heeft verschillende manieren en initiatieven om deze kindhuwelijken terug te dringen. Hiermee verkleint de kans op tienerzwangerschappen en verbetert de positie van deze kwetsbare meisjes en jonge vrouwen. Naast het voorkomen van kindhuwelijken helpen ze ook meisjes en jonge vrouwen die na hun kindhuwelijk wegvluchtten of scheidden van hun man. Het mooie is dat ze dit doen met de lokale bevolking die ook inzien dat de impact en gevolgen van kindhuwelijken enorm zijn, niet alleen voor de meisjes, maar ook voor de gehele community. Hieronder staan 10 initiatieven waarmee Plan Nederland de situatie op korte en lange termijn probeert verbeteren (via link).

Onze belangrijkste wapens om kindhuwelijken te voorkomen:

#1 De traditionele leiders beïnvloeden

In Zambia worden de traditionele leiders gerespecteerd door iedereen. Hun invloed is dan ook doorslaggevend in de strijd tegen kindhuwelijken. Plan streeft ernaar zoveel mogelijk leiders te overtuigen voor een nultolerantie in hun dorpen. Een mooi voorbeeld is chief Mpembamoyo, die samen met Plan de focus van de overgangsrituelen tracht te verleggen: in plaats van meisjes te leren om hun man te behagen, ligt de nadruk van de initiatie in zijn dorp op het belang van onderwijs.

#2 Het inkomen van gezinnen verhogen

Meer nog dan traditie en gewoonten, speelt armoede een doorslaggevende rol bij kindhuwelijken. Om de inkomens van gezinnen te verhogen, biedt Plan een helpende hand door o.a. landbouwopleidingen te organiseren, spaargroepen te creëren en bijstand te verlenen bij het opstarten van kleine bedrijven. Om voor hulp in aanmerking te komen, moeten ouders verplicht een deel van hun inkomsten investeren in onderwijs voor hun kinderen, zowel voor zonen als dochters.

#3 De kwaliteit van het onderwijs verbeteren, met nadruk op participatie

Een opgeleid meisje heeft drie keer meer kans om aan een vroegtijdig huwelijk te ontsnappen. Plan en partnerorganisaties werkten jarenlang aan de bouw van scholen. Plan zorgt ook voor educatief materiaal en helpt het lessenpakket te moderniseren. Verder zijn in de door Plan ondersteunde scholen kinderrechtenclubs actief die andere jongeren voorlichten rond het gevaar en de impact van kindhuwelijken. Met deze kennis bouwt Plan samen met partnerorganisaties scholen die van educatief materiaal worden voorzien en helpen we om het lessenpakket te moderniseren. In de door Plan ondersteunde scholen zijn leerlingenverenigingen actief die andere jongeren voorlichten rond het gevaar en de nadelen van kindhuwelijken.

#4 Seksuele voorlichting en taboes doorbreken

In gezondheidscentra kunnen jongeren met hun vragen en problemen terecht bij vrouwen en meisjes die zijn opgeleid door Plan. Zij bieden hen advies en ondersteuning. Jongeren kunnen er ook gratis condooms krijgen, die moeilijk te vinden zijn in een samenleving waar seks voor het huwelijk niet geaccepteerd is.

#5 Een beschermend netwerk vormen met opvanghuizen

In het hart van de dorpen zorgen vrijwilligers van Plan voor beschermingscomités. Wanneer een meisje een gedwongen huwelijk riskeert, gaat dit comité in gesprek met de familie met als doel hen op andere gedachten te brengen. Plan zet opvanghuizen op waar meisjes tijdelijk worden opgevangen als ze dreigen uitgehuwelijkt te worden. Tijdens hun verblijf wordt er intensief met de meisjes, ouders en dorpshoofden gesproken over het aankomende huwelijk. De meisjes in dit opvanghuis zijn veilig, kunnen niet worden uitgehuwelijkt en gaan gewoon naar school. Wanneer de dreiging van een kindhuwelijk is weggenomen, keren de meisjes weer terug naar huis.

#6 24/7 een luisterend oor bieden

Plan heeft, samen met partners, de Child helpline opgezet, een telefonisch luistercentrum waar kinderen en jongeren 24/7 gratis terecht kunnen. Zo zijn via de hulplijn in een half jaar meer dan 4.000 kindhuwelijken gesignaleerd.

#7 Regionaal en nationaal campagne voeren

Aan het hoofd van het nationale netwerk tegen kindhuwelijken, lobbyt Plan bij de nationale wetgevers voor een heldere wet en een totaalverbod op huwelijken voor minderjarigen. Op regionaal niveau ontwikkelde Plan het "18+: Ending Child Marriages in Southern Africa"-programma, dat tegen het probleem strijdt in Zambia, Malawi, Mozambique, Tanzania en Zimbabwe.

Onze troeven om het leven van de jonge kindbruiden op de rails te krijgen:

#8 Adviseren van jonge moeders

Vaak weten jongeren weinig of niets over zwangerschap en babyzorg. In de gezondheidscentra zorgt Plan voor gespecialiseerde hulpverleners om jonge moeders te adviseren.

#9 De slachtoffers hernieuwde moed schenken

Voor meisjes die na een mislukt huwelijk aan hun lot worden overgelaten, is het essentieel om opnieuw zelfvertrouwen krijgen. Plan biedt psychologische steun en leert hen hoe ze andere jonge meisjes kunnen helpen om te voorkomen dat zij hetzelfde moeten meemaken.

#10 Professionele opleidingen organiseren en microkredieten toekennen

Veel minderjarige bruiden verlaten de school wanneer ze trouwen. Achteraf is het ontzettend moeilijk om een financieel zelfstandig leven op te bouwen. Voor hen organiseert Plan beroepsopleidingen in koken, naaien, plantaardige productie, veeteelt, administratie en verleent het microkredieten aan jonge meisjes, zodat ze een klein bedrijf kunnen starten.

In Zambia ga ik met eigen ogen zien hoe de mensen in het rurale Oosten van Zambia leven en wat de impact is van de projecten van Plan Nederland. De situatie zoals deze geschetst wordt door de verhalen die ik gehoord en gelezen heb en die via filmpjes zoals hierboven binnenkomt vind ik erg heftig. Ik ben benieuwd hoe het gaat zijn om deze communities te bezoeken en wat we meekrijgen van de kindhuwelijken en de initiatieven van Plan.

Ter afsluiting nog belangrijk nieuws voor het feest Dance for Zambia. Het feest is namelijk verplaatst naar 24 juni! Tickets zijn hier te koop. Neem je aanhang, vrienden en familie mee; we gaan er een mooi feestje van maken!

30 April, 2017

Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven, maar we hebben tijdens Koningsdag gewoon 600 hamburgers verkocht voor het goede doel! En ook nog behoorlijk wat liters limonade, munt-water en alcoholvrije sangria. Alles bij elkaar leverde dit bijna € 2000,- winst op, een enorm bedrag. € 650,- voor Stichting Samenscholen en maar liefst € 1300,- voor Zambia!

Op Koningsdag wordt in Park Lepelenburg altijd een vrijmarkt voor kinderen georganiseerd. Hier hadden we een perfecte plek via Stichting Samenscholen met twee kraampjes om alle hamburgers te bereiden en spullen op te slaan. Het was vroeg toen Franske en ik met de eerste tassen richting het park gingen. Rond half 9 hadden we alle spullen en inkoop op locatie met hulp van mijn oom Paul. Danny, Fiona en Jeroen waren ondertussen ook aangekomen. Binnen no-time hadden we de boel ingericht, de kraampjes aangekleed en de groente gesneden; klaar om burgers te gaan verkopen!

Hoewel het park al vol was gelopen met kinderen en ouders, was het mijn vader die om half 11 de eerste hamburger kocht. Toen eenmaal de eerste burger van de barbecue was volgde er meer. Merijn was ons komen versterken en de geoliede hamburger-machine draaide op volle toeren! Mijn broertje en zijn vriendin Eline waren ondertussen ook op weg naar Utrecht en hebben bij de AH to go een set aan post-its meegenomen. Met deze handmatig beschreven post-its hebben we uiteindelijk meer dan 300 bestellingen verwerkt! Mijn neefje Joep kwam ook nog helpen met zijn snij-skills en verkooptechnieken en mijn moeder is halverwege nog twee keer op en neer naar de supermarkt gegaan om extra saus en olijfolie te halen. Op het hoogtepunt was er een klein leger aan vrienden en familie in de weer zonder wie dit nooit gelukt was. Tegen half 6 kocht mijn schoonvader Jack de laatste 5 hamburgers en waren we compleet uitverkocht! Op 5 kroppen sla en een pot augurken na. Het was hard doorwerken, maar wel erg gezellig en met een top resultaat!

Ook heb ik weer wat kilometers in de benen. Vorige week de Ronde van Noord Holland gefietst (ongeveer 80 km); lekker op de mountainbike tussen de wielrenners. Gisteren een clinic gedaan via Accentrics in Bergschenhoek. Pittig parcours van ongeveer 7 kilometer. Qua totaal aantal kilometers niet indrukwekkend (33,5 km), maar het laatste rondje zat ik behoorlijk hard in de verzuring. Mede dankzij ex-collega Martijn, een wat beter getrainde wielrenner, die lekker door pushte. Komende weekenden moeten het aantal kilometers wel omhoog, vooral om het lange zitten te trainen.

Het laatste grote initiatief wat er aan zit te komen is Dance for Zambia! De datum 27 mei is alleen iets minder gelukkig gekozen omdat veel mensen dan een weekend weg zijn. Ik ben nu aan het kijken of ik het feest kan verplaatsen zodat we er een mooie afsluiting van kunnen maken voordat de tocht door Zambia begint in augustus. Ik hou jullie op de hoogte!

17 April, 2017

In de laatste uurtjes van dit lange paasweekend een korte update over waar ik sta met de donaties voor Cycle for Zambia. De € 1500,- barrière is namelijk net verbroken door een mooie donatie van € 20,- van mijn zusje! Daarnaast heeft de emballage actie bij de Albert Heijn XL in Roermond bijna € 200,- opgeleverd! Voor de resterende € 2500,- liggen er nog een aantal mooie initiatieven in het verschiet.

Zo staat de kaartverkoop voor Dance for Zambia op 27 mei online! Daarvoor ben ik druk bezig om de line-up rond te krijgen. Daarnaast heb ik net het boodschappenlijstje voor koningsdag gemaakt; we gaan hopelijk 600 hamburgers en een fors aantal liter aan verfrissingen verkopen in Park Lepelenburg. Het resterende bedrag om de € 4000,- te halen komt voor een deel ook binnen via de initiatieven van de Accenture groep. Zo komt er bijvoorbeeld op 19 mei een Pub Quiz aan. Dus als je zin hebt in een avond dansen, een lekkere hamburger of graag wilt pub-quizen, je weet me te vinden! :-)

Buiten het binnenhalen van de benodigde donaties is er afgelopen weekend ook weer flink getraind. Samen met de andere mountainbikers die mee naar Zambia gaan hebben we een tour door Amerongen gedaan. Een erg mooi gebied waar ik zeker nog een keer naar toe ga om te trainen. M'n mountainbike staat nu overigens bij de fietsenmaker voor een grote beurt. Komende zaterdag doe ik mee aan de Ronde van Noord Holland om weer wat meer kilometers in de benen te krijgen.

Met alle initiatieven liggen er een aantal spannende weken in het verschiet! Ik heb er zin in en met alle steun en hulp die ik krijg heb ik er het volste vertrouwen in dat we dat mooie bedrag bij elkaar weten te krijgen.

2 April, 2017

Het is weer even geleden, maar er is weer genoeg gebeurd! Qua gefietste kilometers is het alleen wat rustiger geweest de laatste week. Gisterenavond terug gekomen van een weekje winterport in Kaprun, Oostenrijk. In het centrum van Kaprun was nauwelijks nog sneeuw te vinden,maar bovenop de gletsjer was het nog prima te doen. We zaten in een prachtig roze geschilderd chalet midden in het centrum, een pink party thema feestje kon dus ook niet ontbreken...Heerlijke week, alleen wel jammer dat gesnowboarde kilometers niet mee tellen als getrainde fietskilometers...

Wel heb ik het weekend voor we vertrokken nog een rondje gefietst. Dik 10 minuten van mijn persoonlijke tijd eraf gereden, maar dat heb ik geweten ook. Mijn rug vond het iets minder leuk dat ik geen pauzes had genomen en ik op de terugweg zware wind tegen had. Daarbovenop kreeg ik tijdens de hockeytraining in diezelfde week een bal lelijk tegen mijn voet. Foto's wezen uit dat er niks gebroken/gescheurd is, maar de week wintersport als "rust" kwam niet verkeerd uit (met snowboarden had ik er gelukkig nauwelijks last van). Deze week nog even rustig aan doen en dan hoop ik weer helemaal de oude te zijn.

Snowboarden was overigens niet de enige winterse activiteit aan het begin van de lente. We hebben ook een schaats clinic georganiseerd via Accenture. Deze heeft bijna 200 euro opgeleverd! Drie ervaren schaatsers die bij Accenture werken, Jesper (ex-prof), Rene (ex-schaatstrainer) en Marieke (heeft de alternatieve Elfstedentocht Weissensee geschaatsts), gaven schaatsles en tips. Het was een gemêleerd gezelschap van mensen die nog nooit op het ijs hadden gestaan tot mensen die regelmatig op de baan te vinden zijn. Iedereen ging uiteindelijk met een lach het ijs af, dus een geslaagde clinic! Toch een beetje jammer dat het weer zomer wordt en we niet nog een clinic kunnen geven.

Daarnaast ook goed nieuws omtrent het "Dance for Zambia" feest met dank aan Franske! Er is een locatie en datum! Unitas S.R. (waar Franske lid is geweest) wil graag helpen en bieden hun grote zaal aan. Hier staat professionele apparatuur in met een podium en het biedt ruimte aan maximaal 350 man. Het feest zal plaats vinden op zaterdag 27 mei, dus zet hem alvast in je agenda :-) Aanstaande woensdag ga ik langs bij Unitas S.R. om de verdere details te bespreken. Meer informatie (inclusief line-up) volgt snel!

Ook komt Koningsdag eraan. Met dank aan Daan en Kristel de Krijger mag ik via Stichting Samenscholen met twee kraampjes in het Park Lepelenburg in Utrecht staan. Een deel van de opbrengst gaat naar Stiching Samenscholen en de rest gaat naar Zambia via Plan Nederland. Kom 27 april dus langs voor een hamburger en een drankje en steun twee goede doelen tegelijkertijd!

Al met al wordt het een drukke tijd de komende twee maanden. Wil je helpen op Koningsdag of tijdens het feest, laat het me weten! Alle hulp is meer dan welkom. Geniet van het zonnetje op deze mooie zondag!

12 Maart, 2017

Ik ben net terug van een lekker ritje op deze prachtige zondag. Deze keer aangehaakt bij Daan, Charlot en Taco die rondom Utrecht Noord vaker een rondje doen. Zij zijn echter wel van het wielrennen dus het was behoorlijk pittig om ze bij te houden op de mountainbike :-). Wel goed voor de conditie aangezien we in Zambia ook 40% asfalt hebben (tegenover 60% dirt-road). Hopelijk weer een stukje uithoudingsvermogen erbij.

De scenic route die door Daan was uitgestippeld bracht ons langs enkele pittoreske dorpjes (Breukelen, Kockengen), een paar mooie molens, slot Haarzuilens, sluiproutes voor wanneer de A2 vol staat en het industrieterrein van Maarssen. Hieronder enkele impressies van dit prachtige Hollandse landschap (inclusief drive-by shot van de toegangspoort van het slot Haarzuilens, het slot zelf is overigens nog veel indrukwekkender). Het leek op sommige stukken echter wel een invasie van wielrenners, vooral in de dorpjes leverde dat een bijzonder gezicht op. De dorpjes waren compleet uitgestorven op deze zonnige zondag, op de terrasjes na...deze waren omringt met wielrenfietsen en zaten helemaal vol met levensgenieters in strakke felgekleurde fietspakjes. De volgende keer zet ik ze op de foto ;-).

Daarnaast is er ook weer cash in het laatje voor de meisjes in Zambia (ongeveer 200 euro)! Djenna (onderdeel van de Accenture groep) had een salsa workshop georganiseerd. Er hadden zich te weinig mannen ingeschreven, dus ik ben met mijn soepele heupen te hulp geschoten. De les was erg geslaagd! Er komen waarschijnlijk nog meer salsa workshops aan die ook toegankelijk zijn voor mensen buiten Accenture. Dus lijkt het je leuk om een keer aan te sluiten, laat het me weten!

Verder ben ik druk bezig met zaaltjes aanschrijven om een locatie te vinden voor het feest. Ik heb al enkele goede suggesties ontvangen met dank aan Ilse, Jesse (niet die ene van GroenLinks) en Annemiek, dus hopelijk de volgende blog meer hierover. Nu even de spieren wat rust geven voor de eerste hockeywedstrijd van het seizoen eind deze middag. Geniet van het heerlijke lente weer en vergeet niet te stemmen aankomende woensdag!

5 Maart, 2017

We zijn alweer een dikke week verder! De tijd vliegt. Ik ben een paar dagen in Parijs geweest (waar ik overigens gewoon heb doorgetraind op de stadsfiets; zie de eerste foto hieronder bij de Seine ;-) ) en de eerste paar dagen bij mijn nieuwe werkgever Frisse Blikken zitten erop. Al met al behoorlijk druk, en ik heb ook zeker niet stil gezeten voor Cycle for Plan!

De kuiten van rijdende fietsers zijn een gewild object voor honden om zich lekker in vast te bijten. Om te voorkomen dat ik met hondsdolheid (Rabiës) halsoverkop vanuit het rurale afgelegen oosten van Zambia moet reizen naar een plek waar ze het moeilijk te verkrijgen antiserum hebben (binnen 24 uur), werd geadviseerd me te vaccineren tegen dit virus. Hier heb ik ondertussen al twee vaccinaties voor gehad, ik moet er nog eentje voor ik vertrek. Dit betekent overigens niet dat als ik gebeten wordt door een hond (of een ander besmet zoogdier) ik geen actie hoef te ondernemen. Ik heb nog steeds binnen 72 uur de eerste vaccinatie nodig. Dit type vaccinatie is echter op veel meer plaatsen beschikbaar dan het antiserum en ik hoef maar twee vaccinaties te laten zetten in plaats van vijf. Naast Rabiës, heb ik ook vaccinaties gehad tegen Hepatitis A & B en DTP. Gele Koorts komt niet voor in het gebied van Zambia waar wij naar toe gaan, dus die is gelukkig niet nodig. Dit zijn al meer dan genoeg naalden moet ik eerlijk zeggen ;-).

Wat betreft de fondsenwerving staat de teller nu op ongeveer € 725,- (de fondsenwerving samen met mijn oud collega's bij Accenture niet meegerekend). Al een erg mooi bedrag! Het is enorm gaaf om te zien hoe welwillend mensen in mijn (in)directe omgeving zijn om te doneren voor dit goede doel. Ook vandaag weer een pittige trainingsrit (regen, wind tegen en veel modder/plassen) die via de kilometervergoeding ook weer € 18,- heeft opgeleverd (hieronder de foto's)! Een erg goede stimulans om op de fiets te stappen :-)

Ik ben daarnaast ook veel supermarkten langs geweest om te kijken of ze plek hadden bij de flessenautomaat voor mijn goede doel. De meeste waren helaas al vol of steunde enkel lokale doelen. De Albert Heijn XL in Roermond had echter wel nog plek en wilde graag helpen! Extra leuk omdat ik vroeger ook vakken heb gevuld bij de Albert Heijn in Remunj :-) Hier hang ik de gehele maand maart met mijn verhaal en de vraag of mensen hun statiegeld bonnetje willen doneren. Hopelijk levert dit ook een mooi bedrag op.

Verder ben ik bezig met een locatie te vinden in Utrecht om een "Dance for Zambia" feest te organiseren. Dit blijkt iets lastiger dan gedacht, dus als je ideeën hebt voor de locatie dan hoor ik die graag. Ook is het sponsorpakket document klaar en ben ik van plan deze maand bedrijven langs te gaan/aan te schrijven met de vraag of ze me willen steunen.

Er zit genoeg beweging in, maar er moet ook nog veel gebeuren de komende 5 maanden. Met de lente die eraan komt kan het alleen maar mooier worden!

22 Februari, 2017

Om verwarring te voorkomen; dit heeft niks te maken met rekeningrijden, maar het is wel super duurzaam! In de categorie "voor wat, hoort wat" kwam een vriend van me, Daan Vermeulen, met het idee om de mogelijkheid te bieden mij ter voorbereiding op Zambia per getrainde kilometer te sponsoren. Hierdoor staat er direct fysieke arbeid tegenover je donatie en het zorgt ervoor dat ik extra gestimuleerd wordt om te gaan trainen!

Hoe werkt het? Jij bepaalt een bedrag per kilometer waarvoor je me wilt sponsoren. Voor iedere getrainde kilometer tot aan begin augustus bouw ik hiermee een sponsorbedrag op. Je kunt hier uiteraard een maximum op zetten. Ik streef ernaar tot aan begin augustus iedere week minimaal één keer te trainen (gemiddeld tussen de 30-50 kilometer per training) tot begin augustus (ongeveer 24 weken vanaf nu). Op basis hiervan kan je bepalen voor welk bedrag per kilometer je me zou willen steunen. Ik zal mijn voortgang delen via deze Blog en de Facebook pagina. Je kan het aantal kilometers ook zelf volgen via mijn Strava profiel (mijn eerste training bij Zeist kan je hier bijvoorbeeld terug vinden).

Als je me op deze manier wilt steunen dan kun je een mailtje sturen naar tvdheuvel@gmail.com met het bedrag per kilometer en een eventueel maximum. Je mag me ook bellen of faxen als dat makkelijker is.

19 Februari, 2017

Het eerste echte fondsenwervend evenement zit erop! Afgelopen vrijdag hebben we met de Accenture groep taarten verkocht op het kantoor. Iedereen zorgde ervoor dat hij/zij twee zelfgemaakte taarten (of iets soortgelijks) meenam waardoor we in totaal 20 taarten konden verkopen voor Plan. Het ging van lokale Indische specialiteiten tot appeltaart uit de Green Egg tot aan mijn aller eerste monchoutaart (met hulp van Franske). De tweede taart die ik mee nam was een overheerlijke worteltjestaart gemaakt door Marieke, een vriendin van Franske.

Het eindresultaat loog er niet om, we hebben bijna alles weten te verkopen en meer dan 1300,- euro opgehaald! Een enorm bedrag wat een eerste zet in de goede richting is, hoewel we niet moeten vergeten dat we met z'n tienen in totaal 40.000,- euro binnen moeten zien te halen.

Daarnaast ben ik aan het bijkomen van de Kaaitjestocht in Winkel; een mountainbike tourtocht die je langs verschillende boerderijen (boomgaarden, akkers, weilanden) en bezienswaardigheden brengt. Een erg gave route! Het leek echter op een gegeven moment meer op een mudrun dan op een mountainbike tocht, de ondergrond was zo modderig geworden dat de mountainbike helemaal vast liep. Uiteindelijk werden we gedwongen een omgeploegde akker letterlijk door te akkeren met de mountainbike en kilo's modder en klei op onze rug en hebben we enkele fietsen zelfs door de sloot heen getrokken (zie de foto's hieronder). Dit oponthoudt zorgde ervoor dat we helaas de 40 kilometer niet meer hebben gehaald, maar het bij de 25 kilometer tocht moesten houden. Aan onze conditie hebben we echter zeker gewerkt! :-)

Verder ben ik druk bezig met de sponsorpakketten samen te stellen waarmee hopelijk enkele bedrijven worden overgehaald om ons of mij persoonlijke te sponsoren in ruil voor naamsbekendheid. Als je hier meer over wilt weten (misschien ken/werk je voor/bezit je nog een bedrijf dat graag wil helpen?), dan hoor ik dat graag!

14 Februari, 2017

Mijn eerste tocht in 2017 zit erop! Ik heb enkele weken terug al een mountainbike training gehad via Plan Nederland bij Groesbeek in de buurt, maar dat was meer op techniek waarbij we nauwelijks afstand hebben overbrugt. Deze rit heb ik wat meer kilometers gepakt en het oude vertrouwde parkoers bij Zeist in de buurt gedaan. Ik moet zeggen dat het pittiger was dan ik van te voren had gedacht, dus des te beter dat ik officieel begonnen ben met trainen voor Zambia...Onderaan het overzichtje van Strava over de rit en enkele foto's. Er lag in ieder geval nog genoeg sneeuw om m'n techniek nog wat "aan te scherpen" ;-)

Zondagochtend staat de Kaaitjestocht gepland bij Winkel in de buurt (in het noorden van Noord Holland). Ik ga met de Accenture groep die kant op, hopelijk merk ik al wat verschil qua conditie in vergelijking tot deze eerste tocht. Als je een keer wilt aanhaken, laat maar weten!

10 Februari, 2017

De reis staat gepland voor begin augustus, dus het is hoog tijd voor een plan. Ik heb nog nooit eerder aan fondsenwerving gedaan, dus dat wordt zeker spannend! De tip die werd mee gegeven is om niet te klein te denken en een concreet plan op te stellen. Zie hieronder het resultaat, een prachtig Excel bestandje met wat balkjes ;-). Ik heb de initiatieven zelf geblurred zodat het nog een beetje een verrassing blijft wat er gaat komen...

De eerste items binnen de planning zijn echter al afgerond; ik heb deze blog gebouwd binnen mijn bestaande website, een Facebook pagina opgezet en een Pifworld pagina gemaakt. Ook zijn de eerste e-mails er al uit naar mijn (bijna) oud collega's bij Accenture en Transavia. De reden hiervoor is dat ik per 1 maart bij Frisse Blikken begin, dus de afscheids-emails boden een goede mogelijkheid om al wat bekendheid te genereren :-) De eerste donaties zijn hierdoor al binnen, waarvoor nogmaals dank! Erg mooi om te zien dat andere dit ook een gaaf initiatief vinden!

Daarnaast ben ik ook aangehaakt bij een groep Accenture collega's die ook mee fietsen; met deze groep zijn we al druk bezig om workshops/evenementen te organiseren (taarten bakken en verkopen, salsa-workshop, schaats-clinic, spellen-avond, wijn-proeverij, etc.) en ook bezig klanten sponsoring op te zetten. Mocht je overigens interesse hebben in een van de workshops, dan is dat zeker mogelijk! Neem gerust contact met me op.

Er loopt dus al behoorlijk wat, maar er moet ook nog enorm veel gebeuren! In combinatie met een nieuwe baan gaan dit zeker geen rustige tijden worden. Maar ik heb er enorm veel zin in!

7 Februari, 2017

Welkom op mijn blog over de fietstocht door Zambia voor het goede doel! Met 600 kilometer mountainbiken door het rurale oosten van Zambia hoop ik ten minste 4000 euro op te halen om kwetsbare meisjes en jonge vrouwen daar te ondersteunen en te helpen met het zicht op een betere toekomst. Dit gebeurt via projecten die door Plan daar met de lokale bevolking worden geinitieerd en waarvan wij er ook enkele gaan bezoeken.

Ik zal hier regelmatig nieuwe blogs plaatsen om je mee te nemen in waarom ik dit doe, hoe het gaat met de fondsenwerving en de (fiets)trainingen en de voorbereidingen op de reis zelf. Als je vragen/tips hebt of wilt bijdragen/helpen dan hoor ik dat graag! Alle hulp wordt enorm gewaardeerd. Zikimo!