4 August, 2017

Zaterdag 29 juli was het dan eindelijk zo over. Om 21:50 uur vertrok mijn vlucht naar Lusaka. Franske ging mee naar Schiphol om me uit te zwaaien. Ik was al zenuwachtig of we de vlucht gingen halen in verband met mogelijke rijen, maar franske overtuigde me om toch nog samen een pizza te eten op Schiphol. Het moment dat we de pizza kregen ontving ik echter een appje dat de rijen enorm waren. We hebben nog nooit zo snel een pizza opgegeten...Gelukkig konden we inritsen bij Seth, Linda en Frank die al in de rij stonden. Zij hadden dezelfde vlucht (Seth en Linda zouden overigens via Brussel vliegen, maar die was overboekt. Ze kregen een gratis vlucht en vouchers als goedmakertje). Mijn zusje kwam als verrassing ook nog even langs van wie ik een lucky-charm en een lieve kaart heb gekregen. Na het inchecken van de bagage, het overleven van de douane en twee biertjes vlogen we rond 22:20 uur met een kleine vertraging in de Airbus A380 naar Dubai.

De eerste vlucht was een relaxe maar lange vlucht die de nacht doorsneed. Een tussenstop van ongeveer 2 uur (en één van de duurste espresso's ooit gedronken) later zaten we in het vliegtuig naar Lusaka. Voor mijn gevoel waren we er al bijna, maar via Dubai naar Lusaka blijkt toch behoorlijk om te zijn. Een dikke 6 uur later kwamen we aan op Lusaka Airport. Een klein vliegveld met een beperkt aantal balies om visums te checken en te verstrekken. We hadden geluk dat we in een korte rij werden geplaatst die eigenlijk niet bedoeld was voor toeristen. Toch duurde het nog zeker een uur voordat we langs de douane waren. Maar we waren binnen! Na de eerste onderhandelingen voor een taxi richting het busstation kregen we een eerste beeld van dit bijzondere land. Veel mensen lopend langs de weg, onafgemaakte huizen en rood zand. Dat waren de voornaamste dingen die we zagen.

Aangekomen bij het internationale busstation om de bus naar Livingstone te nemen werden we overvallen door mensen die ons wilden helpen. Aan alle kanten werden ons bustickets, taxi's, eten, drinken en andere dingen aangeboden. We wisten echter welke bus we moesten hebben (via het internet werd de Mazhandu Family Bus Company aangeraden), maar we kwamen er al snel achter dat deze na 13:00 uur niet meer reed. We begrepen dat sinds 4 maanden geen enkele bus na 21:00 uur de weg op mocht wegens de veiligheid. Dit betekende dat we een nacht in Lusaka moesten blijven om de volgende ochtend de bus te nemen. Onze aardige taxichauffeur wist een hostel wat op enkele kilometers afstand lag. Er waren nog een paar bedden vrij en de sfeer was daar erg relax. Ze hadden een pooltafel, zwembad en goedkoop bier (10 kwacha ; ongeveer 1 euro per biertje).

Na een goede nacht slaap en een English Breakfast voor 40 kwacha zaten we om 9 uur dan toch in de bus richting Livingstone. De rit was erg comfortabel, op enkele grote gaten in de weg na. Rond een uur of vijf kwamen we aan in Livingstone, een toeristendorp maar qua bebouwing dezelfde "wild-west" stijl als we hadden gezien in de buitenwijken van Lusaka. Bij de bushalte werden we weer overvallen door mensen die ons een taxi aan wilden bieden. Mijn backpack zat al bij iemand anders op de rug op weg naar een auto. Uiteindelijk bleken onze backpacks toch in één taxi te passen en hielp dezelfde man met het inladen in iemand anders zijn taxi. Ze zijn opdringerig maar blijven altijd aardig en behulpzaam. We verbleven in Jollyboys backpackers hostel. Een heel relaxe plek met zwembad en lounge-area. We hadden een twee persoons huisje/hutje met een rieten dak en gaas als ramen. Na een aantal Mosi's en Rahul, Tessa en Esther te hebben ontmoeten zijn we het bed in gedoken.

De volgende ochtend, dinsdag 2 augustus, stond de helikoptervlucht op het programma. Het verjaardagscadeau van de vriendengroep uit Roermond. Deze vlucht bleek echter vanuit Zimbabwe te vertrekken...Aangezien we een one-entry visum voor Zambia hadden gekocht moesten we aan de grens met Zimbabwe een nieuw visum kopen a $ 50,- plus een extra taxirit. Maar het was een bijzondere ervaring om zo de grens over te steken en een stuk niemandsland te doorkruisen. De helikoptervlucht zelf was fenomenaal, we hebben meerdere rondjes over de Victoria Falls gevlogen wat prachtige plaatjes opleverde. De gehele Victoria Falls zijn gigantisch breed en het water komt weer samen in een grote cliff. Na de vlucht hebben we een wandelroute gedaan aan de Zimbabwe kant langs de falls om ze van een ander perspectief te zien. Dit was ook een prachtige route met meerdere uitkijkpunten waar je de enorme kracht van het water goed kan zien. Het was ook meteen duidelijk dat we in het toeristengebied zaten met Nederlandse prijzen voor het eten en drinken en alleen maar blanke gasten.

Na de tocht zijn we teruggelopen naar de grens met Zambia en de wereldberoemde Victoria Falls Bridge te voet overgestoken. Hier is ook een van de bekendste bungeejump spots ter wereld en ik had in mijn hoofd zitten om van de brug af te gaan springen. Bij de brug aangekomen sloeg de twijfel echter toe, 111 meter is wel erg hoog en de hoogtevrees begon het te winnen van de drang om te springen. Frank, Seth en Linda probeerde voorzichtig op me in te praten (Rahul, Esther en Tessa waren op safari gegaan aangezien ze een dag eerder waren aangekomen en de Victoria Falls al vanaf de Zambia kant hadden gezien) en na zeker 20 minuten naar beneden de afgrond in te hebben gestaard zette ik de knop om: "fuck it, ik ga springen". Aan de overkant van de brug kan je je bungeejump ticket kopen en wordt je gewogen. Ik was nummer 14 van de dag, woog met kleren 82 kilo en heb Amerikaanse schoenmaat 11. Dirt schreven ze, na de creditcard betaling, met watervast stift op m'n arm waarna ik mocht teruglopen naar het midden van de brug. Hier kreeg ik een harnas om voor het geval ik los schoot bij mijn voeten. Met het harnas om mocht ik onder de railing door het platform op en kreeg ik rondom beide benen twee dikke handdoeken gewikkeld. Deze werden samen gestrapped met een rode band waaromheen tussen mijn benen het elastiek werd bevestigd. Hier werd met volle kracht aan getrokken om de handdoeken zo strak mogelijk vast te zetten. Het voelde strak genoeg om erop te vertrouwen dat ze niet van mijn benen af zouden glijden tijdens de sprong. Ondertussen was ik volledig gefocust op mezelf om me niet gek te denken. Na het vast strappen mocht ik opstaan en naar de rand schuifelen. Toen ging het allemaal heel snel. Ik had een Go-Pro in mijn hand gekregen, instructies gekregen dat ik mijn handen horizontaal gestrekt moest houden en zover mogelijk moest springen voor een soepele sprong. De twee gasten links en rechts van me zeiden "chin-up", ik draaide mijn hoofd omhoog, ze telde af, 5, 4, 3, 2, 1, GO! Verstand op nul en volle bak afzetten. Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf en toen ik langzaam afremde en weer omhoog werd getrokken door het elastiek suisde de adrenaline door mijn lichaam. Wat een enorm kick! Langzaam werd het op-en-neer bouncen minder en zag ik een gast aan een touw naar beneden afzakken om me omhoog te takelen. Ik werd vast gegespt en voelde mijn hoofd bonken door de druk. Ik werd over de reling heen gehesen op een loopbrug onder het hoofddek van de brug en langzaam drong het tot me door dat ik echt had gesprongen...Ik werd gezekerd en mocht terug lopen onder het hoofddek door naar boven naar het midden van de brug. Frank had gefilmd van de zijkant en ik heb enkele foto's gekocht voor een shot waarbij ik vrij in de lucht hang. Na een biertje om de kick rustig te laten zakken liepen we naar de grens met Zambia om een taxi terug te nemen naar ons hostel. Ik heb gewoon gesprongen! Bizar als ik nu zo aan terugdenk...

Terug bij het hostel en na een koude douche gingen we met z'n zevenen op pad richting restaurant Olga. De avond ervoor zat dit restaurant vol maar dit keer hadden we van te voren gebeld. De reservering was echter niet doorgekomen om een of andere reden dus we begonnen met een drankje aan de bar. De tent stond bekend om zijn pizza's, en na de traditionele foodplates met krokodillenvlees van de avond ervoor hadden de meeste wel zin in een Italiaanse pizza. Deze smaakte heerlijk en na een potje ping-pong terug bij het Hostel (eenvoudig gewonnen van Rahul) doken we ons bed in voor de volgende dag; op het programma stond raften over de Zambezi rivier. Als je dan toch bezig bent, dan ook maar meteen goed, je bent er tenslotte toch...

Om 08:00 uur werden we opgepikt bij het hostel. Robert, een van de kanoërs die mee peddelde om ons uit het water op te pikken als we uit de raft kiepten, zal al in het busje. Hij is een Ier die dit al vaker had gedaan en nu toevallig weer een weekje in Livingstone was. Na een briefing en betaling in het toeristenresort aan de Zambezi rivier konden we met wetsuit, helm en reddingsvest op weg naar het startpunt van de tocht; the boiling pot. Een punt uitkijkend op de Victoria Falls Bridge waar je alleen kan komen na een behoorlijke afdaling de cliff in. Rechts van ons stortte de watervallen naar beneden. In totaal hadden we tien rapids (versnelling met kolkend water...) waarvan één zo heftig dat die commercieel niet bevaren mag worden. Maar al bij de eerste poging om over rapid één te komen viel ik uit de boot. Ik dacht dat het redelijk comfortabel zou zijn in het water, maar werd meteen geconfronteerd met de enorme kracht van het water. Met alle macht in de boot blijven zitten was het devies...Bij de tweede poging kiepte de gehele raft echter om en gingen we allemaal volle bak kopje onder. Door de sweel werd ik wel vijf keer terug onder water getrokken. Met een enorme bak water in de longen was het lastig om rustig te blijven en erop te vertrouwen dat het reddingsvest je uiteindelijk weer boven water bracht. Ik kwam weer boven dicht in de buurt van de raft welke op de kop lag. Onze guide stond er al bovenop en naast me zag ik Rahul in complete paniek. De boot werd omgedraaid en ik kon me afzetten zodat ik er niet onder belandde. Rahul kreeg de boot echter vol bovenop zich en tegen de tijd dat hij zichzelf er onderuit had gemanoevreerd liep het schuim uit zijn mond. Na zelf het raft ingetrokken te zijn kreeg ik met veel moeite Rahul de boot ingetrokken die riep dat hij echt niet meer kon. Er zat totaal geen energie meer in zijn lichaam. En dit was pas rapid één. Meerdere boten sloegen om, het was één groot slagveld. De kano's peddelde af en aan om iedereen op te pikken; Rahul was weer iets rustiger geworden en na een haf uur zat iedereen weer in z'n eigen raft. Op naar rapid twee...

Deze rapids waren pas drie dagen open omdat ze daarvoor nog te heftig waren. Tel daarbij op dat deze rafttocht wereldwijd bekend staat als een van de heftigste tochten, en we hadden de perfecte dag uitgekozen. Twee Amerikanen die al over heel de wereld hadden geraft zaten na rapid vijf bijna huilend in de boot...Wij hadden geluk, of misschien kwam het door onze skills, maar we zijn na de eerste rapid niet meer omgeslagen. Wel zijn er nog enkele mensen uit de boot gevallen. De mooiste was opnieuw Rahul waarbij we de keuze hadden tussen de linkse makkelijke kant of de rechtse moeilijke kant (50/50 kans om om te slaan). Alleen Rahul wilde links, dus we namen de rechterkant waarbij Rahul riep dat hij er "one-for-the-team" nam. Uiteraard viel hij als enige uit de boot...Het was achteraf een super vette ervaring. Waar ik voorin de boot zat en enorme muren van water op me af zag komen. Het continue gevaar om om te slaan of uit de boot te vallen maakte het tijdens de tocht echter minder prettig...Ik denk dat dit voorlopig mijn laatste rafttocht is geweest. In Nieuw Zeeland in een raft van een waterval van 7 meter gedropt en een bijna dood ervaring op de Zambezi is wel even genoeg.

We hebben Livingstone afgesloten met een "romantische booze cruise" met onbeperkte drank (inclusief mixjes)...Met mooie gesprekken met locals en flink aangeschoten terug in het hostel als resultaat. De volgende ochtend hadden we om 5:30 uur de bus terug naar Lusaka; het fiets avontuur gaat beginnen!