27 August, 2017

Ondanks dat we niet meer hoefde te fietsen ging de wekker op 11 augustus weer om 5 uur 's morgens. Tijd om op safari te gaan! Na de gebruikelijke pap met honing stappen we in de hoge jeeps. Met een prachtige opkomende zon rijden we het National Park binnen en we hebben geluk! Na een overvloed aan impala's, nijlpaarden, zebra's, buffels en enkele krokodillen weten we een luipaard te spotten. Ze is bezig met het wegkauwen van een poot van een impala; lekker smikkelen. Ook komen we nog twee hyena's en een enorme groep gieren tegen die zich vergrijpen aan een dode olifantenkop. Na deze indrukwekkende eerste tocht zitten we in de middag wat onwennig aan het zwembad; het ritme van fietsen, eten en slapen zit er zo in dat we niet zo goed weten wat we met deze vrije tijd aan moeten. Ik gebruik de middag om mijn blog af te schrijven en verhalen terug te halen. 's Avonds staat een tweede safari gepland; alleen de leeuw stond nog op ons bucket lijstje (de neushoorn komt niet meer voor in dit gebied); en we hebben geluk! Een groep vrouwtjes heeft net gegeten en ze liggen rustig uit te buiken in de zon. Ze trekken zich niks aan van de safari jeeps die op enkele meters afstand van ze staan waardoor we het perfecte plaatje kunnen schieten. De avond sluiten we af met een traditioneel Zambiaans gerecht; gegrilde rupsen, gedroogd kleine visjes (soort sardientjes), kool en een stevige bal maizena deeg. Bijzonder om een keer te eten maar voor mij niet voor herhaling vatbaar...Met flink wat wijn en een nachtelijke duik in het zwembad sloten we de avond af.

De volgende ochtend konden we eindelijk uitslapen. Ons vliegtuig vertrok rond 16:00 uur vanuit Mfuwe Airport richting Lusaka. Jurian, de overkoepelende organisator, vertrok al in de ochtend richting Malawi waar hij een nieuwe reis aan het opzetten is. Een ander deel van de groep had een vlucht eerder omdat zij nog zouden doorreizen in Afrika. We bleven met een groep van 24 over en hadden ons eigen privé vliegtuig! Een mooie afsluiter. Frank en ik hadden een lange overstop in Dubai waar de rest een directe aansluiting richting Amsterdam had. We hebben de Burj Khalifa nog bezocht en we hebben het Palmeiland van een afstand gezien. Wat me vooral bijblijft van Dubai zijn de uitgestorven straten en bouwputten, de airco-sluizen, de immens grote shoppingmalls en de ondragelijke hitte. Ik kan me voorstellen dat je je kan vermaken met alle toeristische attracties als het grootste aquarium ter wereld of met een fourwheeldrive door de duinen knallen, maar de stad liet op mij vooral een trieste indruk achter.

Nu twee weken later terugkijkend op de gehele reis is vooral het enorme contrast hetgene wat me het meeste bij is gebleven. Het ontmoeten van al die kinderen waarvan de meeste zonder schoenen rondliepen met t-shirts die van ellende bijna uit elkaar vallen tegenover met een groep blanken in een jeep rondgereden worden in het South Luangwa National Park en Mosi's drinken aan het zwembad. Wat het dragelijk maakte was het eindeloze enthousiasme en de grote glimlach van de kinderen en volwassenen. Het is een enorm gastvrij land waar ik oprecht het gevoel had dat ze het prachtig vonden dat wij voor hen het land doorkruiste op de fiets. Mijn angst dat we als een groep paternalistische blanken werden aangezien bleek ongegrond. Tijdens de evenementen die we hebben bezocht en rondleidingen en presentaties die we hebben gekregen kwamen ze professioneel over en wisten ze waarover ze het hadden. Zowel op overheidsniveau als op lokaal niveau proberen ze op verschillende manieren het verschil te maken om de armoedecyclus te doorbreken. Ze hebben echter nog wel een lange weg te gaan en het blijft een complex probleem. Er enkel voor zorgen dat meisjes hun middelbare school afmaken en niet op minderjarige leeftijd uitgehuwelijkt worden is onvoldoende. Er is te weinig werk voor hoogopgeleiden mensen en het onderwijssysteem is onvoldoende ingericht om vakmensen op te leiden (ze halen zelfs metselaars en loodgieters uit omliggende landen zoals Malawi en Zimbabwe). Dit betekent dat de meisjes die wel hun middelbare school afmaken vaak geen andere optie hebben dan weer terug te keren naar hun dorp. Daarnaast leunt de Zambiaanse economie zwaar op de koper export; zodra de wereldmarkt voor koper inzakt verkeert Zambia direct in een recessie. Maar ik geloof er ook in dat de initiatieven en projecten bijdragen aan een Zambia waar de positie van meisjes langzaam maar gestaag aan het verbeteren is en de levensstandaard van de mensen daarmee op de lange termijn ook verbeterd. Het is in ieder geval een prachtig land om te bezoeken met enorm gastvrije mensen.

Daarmee zit het avontuur erop! Op 8 december had ik me ingeschreven na een informatieavond in Utrecht. Na maanden van trainen en het ophalen van donaties en sponsoring tot een totaalbedrag van bijna € 4500,- was deze reis een prachtige afsluiting. Dank voor iedereen die een bijdrage heeft geleverd; ik kan met volle overtuiging zeggen dat de meisjes in Zambia ontzettend blij zijn met deze steun! Het filmpje van de gehele reis, wat op dit moment door onze cameraman Yoreh in elkaar wordt gezet, houden jullie nog van me tegoed. Deze zal ik hier delen zodra die klaar is.